Sluit deze pagina en ga terug naar de homepagina

Naar de gevangenis

Net als 95% van de andere gevangenisbewoners in België ben ik een man. Als man heb ik een veel grotere kans om een misdrijf te plegen dan als vrouw. Hoe ernstiger het misdrijf, hoe minder vrouwen. Ook geweld is vooral een mannenzaak: ik heb een veel grotere kans om geweld te plegen én om er slachtoffer van te worden! Nochtans meld ik als vrouw veel sneller dat ik me onveilig voel. Voel ik me als man dan altijd veiliger? Of zal ik gewoon niet zo snel toegeven dat ik me niet veilig voel? Dat zou best wel eens kunnen, want uit onderzoek blijkt dat ik als man evengoed onveilige plaatsen mijd.

De samenleving verwacht van mij als vrouw dat ik ingesteld ben op het zorgen voor anderen, het is waarschijnlijk vooral daarom dat ik zo weinig criminele feiten pleeg. Dat past gewoon niet in het beeld dat ik van mezelf als vrouw heb. Als man heb ik het nadeel dat geweld makkelijker past in het traditionele manbeeld en misschien ga ik daarom ook sneller over tot het plegen van geweld.

In de rechtbank heb ik als vrouw een licht voordeel: ik krijg voor dezelfde feiten vaak een mildere straf en minder vaak gevangenisstraf. Dat heeft er ook mee te maken dat ik vaker maar één keer een crimineel feit pleeg. De gevangenis is voor mij wel een extra zware straf: doordat er zo weinig vrouwengevangenissen zijn, zit ik vaak heel ver weg van mijn gezin en krijg ik maar weinig bezoek.

De rechtbanken die ons beoordelen bestaan tegenwoordig vooral uit vrouwelijke rechters. Het is een beroep met vaste uren dat je makkelijker kan combineren met een gezinsleven dan bijvoorbeeld het beroep van advocaat.

Meer weten…